Православните христијански верници на 21-ви мај го празнуваат големиот празник Вознесение Господово – Спасовден.
Во овој ден, во четвртокот на шестата недела по Пасха, го празнуваме Вознесението на Господ Бог и Спасител наш Исус Христос. Бидејќи кога беше со своите ученици, пред страдањето, им го вети доаѓањето на Сесветиот Дух, велејќи: добро е Јас да одам, ако Јас не одам, Утешителот нема да дојде. И повторно: кога ќе дојде Тој, ќе ве научи на целата вистина. По воскресението од мртвите, во текот на четириесет дена им се јавуваше на своите ученици, не заедно, туку одделно, јадејќи и пиејќи со нив, појасно претставувајќи го воскресението. Најнакрај, откако им вети многу за Царството Небесно, им заповеда да не се одделуваат од Ерусалим, туку таму да пребиваат и да го чекаат доаѓањето на Пресветиот Дух, и со него да бидат крстени.
На Спасовден, кој е воедно и најсреќниот четврток во годината, небото треба да се гледа со други очи. Луѓето порано верувале дека временските услови на тој ден не се случајни, туку дека носат порака за претстојната година. Затоа дождот што паѓа тогаш не се перцепирал како обичен – туку како знак, предупредување или благослов, во зависност од тоа како некој го толкува.
Во фолклорот и старите верувања, дождот што паѓа на Спасението не се смета за обичен временски феномен, туку за силен знак што носи порака за целата година. Се сметало дека овој ден има посебна „тежина“ во природниот циклус, па затоа секоја капка дожд се толкувала како божествен дар. Изреката останала во сеќавањето на народот: „Спасителниот дожд вреди злато“, што јасно покажува колку врнежи од дожд на овој празник се почитувале и колку значеле за луѓето што живееле од земјата.
Според верувањето, дождот на Спасовден најавува исклучително плодна година и добра жетва. Се верувало дека пченицата и пченката особено напредувале во тоа време, па, како што велеле, „шталите ќе бидат тесни“ од родот. На овој начин, дождот на Спасовден ја презема улогата на еден вид знак на изобилство и благослов над земјоделските култури.
Покрај тоа, се верувало дека времето на овој ден симболично ја „запечатува“ судбината на целата земјоделска година, како одговор на природата на молитвите и надежите на заедницата. Обратно, сувото и топло време, без дожд, се перцепирало како лош знак и предизвикува загриженост за можна суша и лоша жетва.
