Ме избришаа од семејството затоа што се омажив за човек од „погрешната“ партија: По 5 години тишина, брат ми ми испрати порака што ме скрши
Моето семејство со децении беше столб на една политичка опција во нашиот мал град. Кај нас со кафето не се зборуваше за времето, туку за политика. Татко ми и брат ми Драган живееја за партијата, а од мене се очекуваше еден ден да најдам некој „наш“ и да ја продолжам традицијата.
А потоа се појави Марко. Љубовта на мојот живот, но со една „грешка“ – беше истакнат член, па дури и кандидат на партијата што татко ми ја сметаше за најголем непријател.
Кога им соопштив дека ќе се омажам за него, татко ми само ги спушти весниците, а брат ми стана и ја тргна мојата фотографија од комодата.
„Ако излезеш низ таа врата со него, за нас повеќе не постоиш. Нема да нè срамотиш пред луѓето“, рече Драган.
Излегов. Пет години никој не ме побара. Не дојдоа на свадбата, не ми го честитаа раѓањето на синот, дури и на улица ми го вртеа грбот како да сум воздух.
Пред три дена, телефонот завибрира во половина два по полноќ. Порака од Драган. Срцето ми заигра – помислив дека се вразумил, дека му недостасувам, дека сфатил оти семејството е поважно од функциите. Но штом ја отворив, почувствував мачнина.
„Јована, твојот сопруг влезе во комисијата што одлучува за тендерот за реновирање на училиштето. Кажи му да ми ја среди таа работа, затоа што ако фирмата на нашиот кум не помине, татко ќе го изгуби местото во одборот. Ако го направиш ова, ќе го заборавиме минатото и можеш да дојдеш на слава во недела.“
Плачев, но не од среќа, туку од гнев. Пет години ме третираа како предавник, се срамеа од мене затоа што го следев срцето, а сега сакаа да ме „откупат“ за еден потпис од мојот сопруг. Мојата сестринска љубов и моето место на семејната трпеза имаа цена – а таа цена беше еден сомнителен деловен договор.
Не му одговорив. Следниот ден му испратив само фотографија од нашиот син, кого никогаш не го видел, со реченицата:
„Мојот сопруг не е на продажба, а јас повеќе немам брат. Ова дете ќе расте со љубов, а не со партиски книшки. На слава не ме чекајте.“
Понекогаш е поболно да дознаеш дека семејството те сака само кога си им од корист, отколку да живееш во тишина.
